De moestuin van Achiel & Martha

Achiel mijn tuinopa in zwart-wit

Als kind was ik heel vaak te vinden in de lochting van Achiel, mijn tuinopa. De liefde voor al wat groeit en bloeit is hier ontstaan. Uren bracht ik door aan de overkant van de straat, in een klein boerderijtje met een gigantische moestuin. In de keuken stond een pomp, een badkamer was er niet en de wc herkende je aan het hartje in de deur. Het leven leek simpel, zonder zorgen en er viel altijd wel iets te beleven.

Nu nog kan ik me de boontjes voor de geest halen die zo mooi omhoog groeiden langs de bonenstaken. Als ik op het juiste moment langskwam kon ik meehelpen met de oogst van de dag. Samen met Martha mocht ik dan de groenten door de bonensnijder halen zodat zij ze nadien kon verwerken en invriezen.

In mijn herinnering waren we ook altijd buiten. De erwten uit hun peulen wippen met je duim. Kersen plukken in de kleine boomgaard en de dubbele exemplaren aan mijn oren hangen.  Rabarber recht van het veld plukken en de zure stelen in de suiker doppen.

Ik kan het nog zo voor me zien. De jeneverbessen die prachtig rood kleurden in de serre. De rijen groenten met kleine paadjes ertussen. Vooral de smaken, geuren en kleuren blijven me bij en doen me verlangen naar een eigen moestuin en een minder jachtig leven.

Ik wou nu dat ik beter opgelet had, maar toen genoot ik vooral van het buitenleven en het gezelschap van Achiel die zijn pijp stopte. Vanuit zijn fauteuil in het tuinhuisje – op een strategische plek ver weg van het huis en van moeder de vrouw misschien ook – kon hij de hele groentetuin overzien.

Mijn eigen grootouders woonden in West-Vlaanderen dus een tuinopa en oma dichtbij was een zegen, voor mijn ouders waarschijnlijk ook. Naast oogsten in de moestuin waren er ook kleine dieren die ik mee mocht helpen verzorgen. Ik zag geregeld de konijnenvellen hangen en moet dus geweten hebben dat de konijnen uiteindelijk allemaal in de pot eindigden maar toch was het telkens weer uitkijken naar een nieuw nest kleine donzige bolletjes. Ik kreeg af en toe een konijnenstaartje van Achiel en herinner me dat ik dit heel dubbel vond, wel mooi en zacht maar ook griezelig door het beentje binnenin.

In het voorjaar arriveerden altijd 50 gele kuikentjes die onder de rode lampen samentroepten. Week na week groeiden ze stevig door tot de hele boomgaard gevuld werd met dikke witte vogels. Ik herinner me niks van het slachten dus ik vermoed dat ze me toch een beetje beschermden tegen de harde werkelijkheid.

In diezelfde boomgaard liep ook een schildpad die ik af en toe een blaadje sla uit de moestuin gaf. Het happende mondje vond ik wel grappig om te zien. Ook fascinerend hoe het beestje zich elk najaar ingroef om aan zijn winterslaap te beginnen. Helaas is het mooie dier door mijn schuld aan zijn einde gekomen. Achiel en Martha lieten me altijd mijn eigen gang gaan in de tuin en op een dag had ik er niet beter op gevonden dan het schild van de schildpad eens grondig schoon te maken … met dreft. Ik heb nooit durven zeggen dat het mijn schuld was dat het beest niet meer uit zijn schulp kwam.

Elk kind zou zo’n tuin vol leven in de buurt moeten hebben, waar ze de cyclus van het leven volop kunnen beleven. Met of zonder schuldgevoelens als er een keer iets mis gaat. Ik ben mijn tuingrootouders enorm dankbaar voor de mooie momenten in het groen. De herinneringen zijn vast en zeker gekleurd door de tijd, maar ik voelde me geliefd en bijzonder dus ik koester ze en denk er vaak aan terug als ik pauzeer in de serre, achterin de tuin.

 

 

 

Go wild

Twee klaprozen in het hoge gras

Hoe meer mensen ik vertel over mijn wild plan, hoe meer zicht ik krijg op de manier waarop ze naar hun eigen tuin kijken. Heerlijk! Van ‘ik heb geen groene vingers dus alles gaat toch dood‘ en ‘ik wil er al jaren iets aan doen maar het komt er niet van’ tot … ‘mijn tuin interesseert me eigenlijk niet dus ik heb dan maar overal gras gezaaid dan heb ik er bijna geen werk aan’.

Heel fijn om te horen, al die goudeerlijke reacties waarom veel mensen eigenlijk niet geïnteresseerd zijn in wat ik te bieden heb, ik hou van een uitdaging. En tegelijk ook zo mooi als ik door mijn enthousiasme en het vertellen over mijn eigen tuin iemand kan inspireren om er toch een gezellige plek van te maken mits een paar kleine aanpassingen.

Je hebt de tuin betaald toen je het huis kocht of huurde, dus waarom er niet meteen ook echt een meerwaarde van maken? Zelfs al is het een tijdelijke woning, dan nog kan dat beetje groen verschil maken voor jouw gemoedstoestand als je thuis komt na een drukke dag.

Een makkelijke manier om wat meer leven in je tuin te brengen, zonder dat je er extra werk aan hebt, is om een stukje gras te laten staan op een plek waar je zelden of niet passeert. Je hoeft niks te doen, geen speciaal gras kopen of extra voeding geven, gewoon kijken hoe het elke dag een beetje meer groeit. De verschillende grassoorten die in het gazon zitten, zullen elk hun eigen gang gaan en af en toe verschijnt er zelfs een bloemetje.

De bloeiwijzen trekken insecten en vlinders aan die op hun beurt dan weer voor meer vogeltjes in je tuin zorgen. In principe heeft zo’n hooiland slechts twee maaibeurten per jaar nodig, maar dan is het wel moeilijker om het weer kort te wieken met een gewone grasmachine. Kijk gewoon wat je zelf mooi vindt en pas je maaibeurten daaraan aan. Een wat korter gemaaid weggetje doorheen hoog gras, verleid je sowieso om vaker naar buiten te gaan en maakt de tuin spannender om naar te kijken, ook vanuit je lekker luie zetel. En minder maaien wil toch iedereen?

DIY Schaduwdak

Schaduwdoek contructie op het terras

Met wat afvalhout van onze carport, een schaduwdoek en een paar oogschroeven maakten we een dak boven het terras. Het geeft meteen een gezellig gevoel als je eronder zit doordat het een aparte tuinkamer lijkt. Bij regen halen we het doek wel weg zodat het niet scheurt door het gewicht van de regen.

Ideaal bij feestjes om versiering of lichtjes aan te hangen en de katten gebruiken de poten als krabpaal. In de winter verhuizen we het bouwwerk naar het plantvak ernaast en dient het als voederplek voor de vogels zodat we die van dichtbij kunnen bekijken als we aan de keukentafel zitten.

Met kerst hangen we er kleine witte lichtjes aan en dan geeft het een heel mooi winterbeeld, zeker als er ook sneeuw valt. Welke vorm je kiest, maakt eigenlijk niet uit, knutsel iets in elkaar en voor je het weet zit je lekker in de schaduw zonder een fortuin uit te geven. Benieuwd naar jullie constructies.

Geheime tuin

Afgeschermde zitplek midden in de tuin

Op een zonnige ochtend met je blote voeten door het gras om met een tasje thee even te ontsnappen aan de drukte en te genieten van de zon. Zalig! Als je wandeling je kan leiden naar een geheime tuin, verborgen in het groen maak je het voor jezelf nog leuker.

Wanneer het enigszins mogelijk is, probeer dan om een extra zitplek te voorzien midden of achteraan in de tuin. Een plaats die je met wat bomen of planten kan afschermen om een gezellig effect te creëren en inkijk van buren te minimaliseren.

De tuin wordt meteen een stuk interessanter om naar te kijken omdat rustpunten er altijd uitnodigend uitzien, zelfs op een druilerige dag. Kies tuinmeubels die duurzaam  zijn en waar je comfortabel op kan zitten. Niemand gelooft dat je echt ontspannen zit aan zo’n bistro tafeltje met wiebelige stoeltjes. Als je plaats hebt voor ligstoelen des te beter. Een zacht kussen erop en de zomer kan beginnen!