Kiezen zonder verliezen

Trouwfoto

Kiezen hoeft niet altijd te betekenen dat je iets verliest. Vorige week hakte ik de knoop door. Ik besloot om me vanaf dit najaar nog meer te gaan focussen op wat ik het liefste doe. Namelijk het inspireren door mijn enthousiasme voor al wat hier groeit en bloeit. Mijn kennis van tuinontwerp doorgeven en helemaal voor advies op maat gaan.

Als ik bij klanten ben en zie hoe hun ogen beginnen te blinken wanneer ze inzicht krijgen in de troeven van hun tuin. Als ik plantennamen noem en soorten toon die echt bij hun buitenruimte zouden passen. Als ik dankzij mijn praktische aanpak tips geef die ze meteen kunnen inzetten. Als ik vrolijke berichtjes krijg met foto’s van de resultaten. Heerlijk!

Het ontwerpen samen met tuineigenaars en puzzelen tot het plaatje klopt, vind ik fijner dan in mijn eentje over iemand zijn tuin nadenken. Ik hou van het snelle werken, het meteen checken of een bepaalde vorm aankomt, het zien van de emotie die bepaalde bloemen opwekken, het aanpassen van vormen die wringen. Praktische oplossingen zoeken voor tuinproblemen op het moment zelf daagt me uit en geeft me de voldoening die ik nodig heb in een job.

Tuinarchitectuur in combinatie met mijn pedagogische opleidingen. Het lag voor de hand maar ik zag het niet meteen. Vandaag is het helder. Ik kies volledig voor tuincoaching en workshops omdat ik me daarbij als een vis in het water voel. Tuinarchitecten die op de klassieke manier werken zijn er in overvloed dus ik sla mijn eigen weg in. In de wetenschap dat er ook voor mijn concept een publiek is.

Ik kies ervoor om enkel nog te werken met mensen die het zélf willen doen en die heel graag hun eigen tuin stap voor stap willen ontwerpen. Helpen en meedenken in dat proces is zo mooi. Klanten zelfredzaam maken zodat ze hun plan kunnen trekken en weten waarmee ze rekening moeten houden in de toekomst. Zodat ze ten volle kunnen genieten en terecht fier zijn op wat ze gerealiseerd hebben. Ik heb mijn missie gevonden!

Waardevol

Deelnemers Workshop in de Serre

Hoe waardevol is mijn workshopaanbod? Toen vorig jaar het idee begon te rijpen voor een eigen zaak, was ik vooral bezig met de inhoud. Wat doe ik graag, waar krijg ik energie van, waar kan ik anderen bij helpen?

Het verhaal voor de verandering een keer laten vertrekken vanuit mijn eigen talenten. Oplossingen bedenken voor problemen waar ik mensen tegenaan zie lopen. Een manier uitwerken om anderen te ondersteunen in hun eigen zoektocht naar een mooier, rustiger en groener leven.

Dat zoeken doe ik vol passie en liefde want eindelijk blijkt mijn verzamelde kennis en expertise zin te hebben. Ik bouw een aanbod uit en hoop maar dat het iemand aanspreekt. De eerste vind-ik-leuks geven vleugels en stilaan zie ik dat wat aan de keukentafel gecreëerd werd, ook echt aankomt bij mensen.

De inschrijvingen voor de workshops beginnen vlot binnen te lopen. En alhoewel ik zenuwachtig ben voor de eerste try-out neem ik die angst – op aanraden van de supporters om me heen – onder de arm en ga ik voluit. Eens de eerste deelnemer aankomt, valt de stress weg en voel ik me als een vis in het water.

Wat begon als een gek plan is ineens werkelijkheid geworden. Kennis en inzicht delen met anderen zodat zij zelf durven tekenen en hun eigen tuinplan ontwerpen. Ik bied hulp en trek hen over de streep maar ze doen het wel helemaal zelf.

De energie die loskomt, de ogen die beginnen te blinken als we door de tuin wandelen, de fierheid op het plan dat ze mee naar huis nemen. Zo mooi! Dit is meer dan ik had durven dromen.

Liefde

Kersttaart met rode en blauwe bessen

Weet je wat ik het leukste vind aan ondernemen? De liefde die je voelt omdat je durft je nek uit te steken en daar ook voor beloond wordt. Enthousiaste reacties van mensen die geraakt worden door wat je schrijft, ook al wist je tot voor kort niet eens dat ze meelazen. Het blinken van de ogen van klanten die ineens wel weer verder kunnen met hun tuin en er dan ook meteen invliegen. Het warme onthaal door de collega ondernemers tijdens de colabs bij Starterslabo, ook als het een keer wat minder gaat in ondernemersland.

De getuigenissen van meer ervaren ondernemers doen deugd. Weten dat het perfect normaal is dat een zaak opbouwen tijd nodig heeft. Dat workshops niet meteen vollopen. Dat mensen tijd nodig hebben om je te leren kennen. Tijd om te beslissen of wat jij te bieden hebt, bij hen past. Dat het om hen gaat en niet om jou.

Het geeft rust om te zien dat iedereen op zoek is naar een balans tussen werk en gezin. Dat er een nieuw evenwicht gezocht wordt in onze relaties nu we ineens van thuis uit werken.

Dat het gek is om een hele dag thuis te zijn en toch de afwas moeten laten staan omdat we anders niet vooruit geraken. Dat onze ouders en familie ons ineens met andere ogen bekijken en soms ook bezorgd zijn om de moeilijke weg die we kiezen. We staan klaar voor elkaar als het even niet meer gaat en dat is zo mooi. Ik ben blij dat ik dit niet alleen hoef te doen.

We gaan elk onze eigen weg. De ene al met een gekker idee dan de andere. Sommige bedrijfjes slaan meteen aan en boeken instant succes. Andere hebben wat meer tijd nodig om op gang te komen. Het is een prachtig proces en ik ben enorm dankbaar dat ik deze weg gekozen heb. De trage weg. Uitzoeken en ondervinden, vallen en weer opstaan om dan telkens weer tot het besluit te komen dat ik ben waar ik moet zijn. Omringd door mooie en warme mensen, elk met hun verhaal.

Ook al zou dit hele idee niet rendabel blijken, dan nog heb ik zoveel geleerd over mezelf. Over hoe mezelf wegsteken en proberen zo weinig mogelijk op te vallen niet de juiste manier is voor mij.

Over hoeveel leuker ik het leven vind als ik mijn talenten om te inspireren, verbinden en creëren kan inzetten om anderen verder te helpen. Ook al begint het bij zoiets simpels als hun tuin. Het is zoveel meer!

Een dikke merci dus aan alle warme mensen om me heen voor de steun en het vertrouwen. Ik heb genoten van de opstart en ik kijk uit naar wat de toekomst brengt.

Zichtbaarheid

Evelien in de tuin

Als startende ondernemer is het belangrijk dat het zichtbaar is voor de buitenwereld wat je doet. Jezelf durven tonen. Zichtbaar maken wat je te bieden hebt en naar buiten komen met je idee. Logisch!

Het klinkt vanzelfsprekend maar die horde nemen heeft heel wat voeten in de aarde. Doen wat je graag doet geeft je vleugels, maar dat ook nog eens in beeld brengen vergt moed als je bang bent voor wat anderen over je zouden kunnen denken. Ook al weet je rationeel dat je die factor toch niet kan uitsluiten, emotioneel voel je weerstand en stop je jezelf liever weg achter mooie foto’s van de tuin.

Eens ik onder de mensen ben, gaat het prima en leg ik vlot contact maar leren om ook foto’s van mezelf te gebruiken was een hele stap. Bij het onderdeel ‘over mij’ van mijn website had ik eerst een foto van onze kippen gebruikt. Op aanraden van experten in marketing toch maar mezelf overwonnen en mijn eigenste zelf getoond, zelfs al was het een heel schone kip.

We willen allemaal graag weten met wie we te maken hebben en of we die persoon ook sympathiek zouden vinden als we besluiten om ermee samen te werken. 

Bij het ontwerpen van mijn visitekaartjes ging ik zelfs nog een stap verder. Op de achterkant heb ik namelijk dezelfde profielfoto gebruikt als op de website. Ondenkbaar een paar maand geleden!  Ik had het gezien bij enkele andere starters en hun kaartjes werden er toegankelijker door. Minder gestileerd en kunstig maar wel laagdrempeliger.

Het hele idee van visitekaartjes is toch dat mensen contact met je opnemen, ook al hang je eerst een hele tijd op de frigo.

Omdat ik zelf ook makkelijker durf bellen naar namen waar een gezicht bij hoort, heb ik het dus op deze manier aangepakt. Toen ze thuis geleverd werden, wou ik ze eigenlijk meteen in de vuilbak gooien. Maar nu durf ik ze zelfs al persoonlijk uitdelen. Het gaat met vallen en opstaan, dat naar buiten komen als ondernemer.

Ik ben blij dat ik de angst onder de arm genomen heb en het gewoon gedaan heb. Niet denken, maar doen. Het helpt in het proces om in jezelf te geloven, dat tonen. Want als jij het niet gelooft, hoe zou je anderen er dan warm voor kunnen maken om jou te contacteren?

Iedereen zal zijn mening hebben over wat je doet maar daar heb je toch geen invloed op. Je kan alleen leren om jezelf graag te zien en te tonen waar jij voor wil staan. Dan komen de juiste mensen vanzelf naar je toe. Droom groot en durf dat ook zichtbaar maken! Ja, jij ook.

 

 

 

 

Mama, welk beroep ga je kiezen?

Doosje met pepermuntjes met 'Lucky Pills' erop gedrukt

Af en toe vragen mijn kinderen ’Mama, weet je nu al welk beroep je gaat kiezen?’. Een jaar geleden wist ik het echt niet meer. Met mijn diploma pedagogie leek ik wel overal heen te kunnen maar de onderwijswereld blijkt niet zo goed bij me te passen. Ik kleur te graag buiten de lijntjes en heb liever dat kinderen onder en op hun bank zitten dan braaf erachter.

In mijn zoektocht naar een job die echt bij me past, raadde een vriendin me aan om beelden te verzamelen die me raakten. Elke keer als ik een foto zag die me gelukkig maakte, knipte of scheurde ik – afhankelijk van mijn stemming die dag – de prent uit en verzamelde mijn vangst in een mapje.

In dezelfde periode deed ik fanatiek mee aan de rage van het ontspullen om de chaos in mijn hoofd het zwijgen op te leggen. De magazines die ik tot dan toe bewaard had, mochten eindelijk weg, maar pas nadat ik er de beelden uit had gehaald die me raakten. Het was trouwens veel makkelijker om afstand te doen van mijn verzameling op deze manier, dan had ik ze toch niet voor niks bijgehouden al die jaren.

Het goede voornemen om de beelden ook echt in een plakboek samen te brengen, bleef een hele tijd met 1 januari  verbonden maar doordat ik door VDAB verplicht werd om uit mijn burn-out-cocon te kruipen, nam ik snijmes en lijmroller – want naast functioneel moest het voor mijn neurotische zelf vooral mooi worden – en ging aan de slag.

Het was echt zoeken om al die totaal uiteenlopende prentjes in dat ene boek te krijgen, maar door te passen en proberen leek er eindelijk een soort van logica in te komen en kon ik het gekozen materiaal sorteren in verschillende categorieën.

Daar zat ik dan met mijn mooie plakboek vol wilde tuinen, lekkere taartjes en stijlvolle interieurideeën. Hoe moest ik hier nu een job van maken? Het was pas toen ik het boek aan mijn loopbaanbegeleidster toonde en er volgens haar wel een rode draad in te zien was, dat ik inzag dat deze oefening meer was dan een veredelde opruimactie.

De kinderen zijn ondertussen helemaal mee met het idee. Voor hen is het allemaal beter te begrijpen doordat ze thuis concrete tuinplannen zien liggen en zich meer kunnen voorstellen bij wat een tuinontwerper doet dan bij een job als pedagoog. Nu nog de ondernemer in mezelf vinden, want die zit precies goed verstopt.

Van je zwakke punt, je kracht durven maken

Zelfgemaakte keramiek schalen die drogen op het rek

Toen ik zes jaar geleden vol enthousiasme aan de opleiding tuinarchitectuur begon, had ik een heel romantisch beeld van de job. Veel buiten zijn, samen met bewoners nadenken over hun tuinconcept, opzoeken welke planten waar zouden komen en aansluitend hierbij tekeningen maken … op papier. Wat ik in mijn ideale job niet had voorzien was het intensieve gebruik van tekenprogramma’s.

Het is machtig wat je met die programma’s kan en ik keek dan ook met bewondering naar wat mijn twee keer zo jonge studiegenoten tevoorschijn toverden maar stiekem vond ik plannen die met de hand getekend waren nog altijd mooier om naar te kijken.

De lessen bleef ik met veel plezier volgen maar ik borg de droom voor mijn carrièreswitch op. Ik vond het echt jammer dat ik niet op mijn achttiende aan de opleiding begonnen was, toen het wel nog allemaal old school ging. Dan was ik nu misschien de eigenaar van een ontwerpbureau waar de jongere snaken verslingerd waren aan tekenen op de computer en mocht ik overleggen met klanten en ontwerpschetsen tekenen, win-win.

Ik maakte met de kennis die ik verzameld had wel een ontwerp voor mijn eigen tuin (op papier natuurlijk) en trok met het plan naar een ervaren aannemer. Die voerde het uit zoals ik het me vooraf had ingebeeld en een paar maanden later zat ik in mijn ‘tot leven gewekte tekening’ zonder dat de computer er aan te pas was gekomen, behalve om de overschrijving naar de aannemer te betalen natuurlijk.

Het was dus wel degelijk mogelijk, alleen zag ik het toen zelf nog niet. Mijn ogen zijn vorig jaar pas weer opengegaan tijdens een keramiekworkshop bij Terre-Pure. Els heeft namelijk van haar zwakke punt, haar kracht gemaakt. Aangezien het draaien van potten haar niet lag, is ze met gipsen mallen beginnen werken en laat dat nu net zijn wat haar workshops zo toegankelijk maakt! Op anderhalve dag krijg je een prachtig resultaat, ook zonder het draaien in de vingers te hebben.

Het verhaal van de weg die Els afgelegd heeft om te komen tot het concept van Terre-Pure, het mooie zicht vanuit het atelier op de tuin, het creatief proces met de klei en de steun van iemand die op haar beurt ook in mij geloofde, heeft ervoor gezorgd dat ik toch weer begon te denken dat er ook voor mij een manier moest zijn om van tuinontwerp mijn job te maken.

Aan de tekentafel voel ik me wél thuis. Het magische effect van die dikke en dunne lijnen op papier, het zoeken naar de juiste vormen, het spelen met volumes en daarna de tekening opkleuren zodat het ontwerp tot leven komt. Mijn eigen tuin is het bewijs dat het kan en er zijn vast nog wel genoeg mensen die de manier waarop ik graag ontwerp als sterkte zien.

Vandaar dat ik het er nu toch op waag en er van uit ga dat er ook een publiek is voor mijn aanpak. Klanten die een eenvoudig ontwerp willen waar ze zelf mee aan de slag kunnen. Een plan dat we samen bedacht hebben zodat ze stap voor stap hun tuin gezelliger kunnen maken én dus meer zullen genieten van hun buitenruimte.

From zero to hero

Voorjaarsborder met paars en groen

Een blog opstarten is één ding, maar hoe krijg je nu lezers? Het is echt een zoektocht als je geen whizzkid bent en ook nog niet het budget hebt om alles uit handen te geven aan mensen die als tweede natuur widgets en plugins toevoegen (wat dat ook mogen zijn) zodat je blog meer kans maakt om opgemerkt én gelezen te worden.

Een eerste stapje naar terugkerende lezers, naast het schrijven van inhoud die interessant genoeg is om iets voor anderen te betekenen, is deze blogberichten ook delen met mijn sociaal netwerk. Beetje confronterend om 0 lezers te hebben, maar iedereen begint van nul dus mijn kwetsbaar ego moet haar trots even opzij zetten en gewoon geloven in zichzelf, wat de toekomst ook brengt. De kippen zijn al fan denk ik, maar die hebben helaas geen eigen tablet.

Als je dus meer wil weten over hoe we onze wildernis stap voor stap omtoverden in een tuin waarin we altijd wel een beetje een vakantie gevoel hebben. Hoe ik liever vanuit deze mooie plek wil werken dan vanuit een kantoorgebouw. En hoe ik je wil inspireren om ook jouw eigen buitenruimte vorm te geven met tips en tricks dan nodig ik je van harte uit om hier af en toe mee te komen lezen. Alvast van harte welkom!

 

 

Maak werk van je zaak

Samengevat Ondernemers Idee uitgeschreven op papier

Ik heb een idee voor een eigen zaak. Check! Maar hoe dat kleine kiempje nu concreet omzetten tot een echte job waar ik ook van kan leven? Ook de vraag durf ik dat wel, zo van nul beginnen met enkel een gek plan dat ik in de tuin bedacht heb?

Er komt zoveel bij kijken om zelfstandige te worden. Het papierwerk om op te starten alleen al schrikt me af, zelfs al doen de jonge veulens die net afgestudeerd zijn in tuin- en landschapsarchitectuur dat online zonder blikken of blozen. Mooi om te zien, maar niks voor mij.

Ik ken mezelf en om dit enige kans op slagen te geven kan ik maar beter voor de voorzichtige aanpak kiezen. Eerst volledig uitwerken wat ik wil doen, de nodige hulpbronnen inschakelen om ook de kanten waar ik liever niet aan denk (financieel plan, boekhouding, marktonderzoek) te bekijken en pas dan afwegen of ik de sprong waag om zelfstandige in hoofdberoep te worden.

Via mijn loopbaancoach hoorde ik over een manier die mij op het lijf geschreven is, namelijk Starterslabo. Een initiatief gesubsidieerd door ESF waarbij je samen met andere startende ondernemers je idee concreter in kaart brengt en ook de aspecten die je minder leuk vindt, samen doorworstelt.

Ik hou van het idee dat je met een aantal creatievelingen aan de slag gaat en elkaar helpt om verder te raken. Ook de strakke timing van zo’n traject zorgt dat het vooruit gaat. Bovendien bouw je meteen al een netwerk op en kan je zien hoe jouw idee aankomt bij de andere starters en de jury.

Niet eender welk idee komt in aanmerking maar aangezien mijn opstartkosten waarschijnlijk goed meevallen en ik geen stock moet aanleggen, maak ik kans op een plaatsje in de groep. Vandaar dat ik na groen licht van de VDAB-bemiddelaar zelfstandig ondernemen gisteren in een infosessie ‘Maak werk van je zaak’ bij Syntra zat en weer mensen met lichtjes in hun ogen leerde kennen.

Volgende stap is een intakegesprek bij Starterslabo. Ik ben alvast begonnen met het uitschrijven van het samengevat ondernemers idee van Unizo om beslagen op het ijs te komen. Ongelofelijk wat er allemaal bestaat om starters te ondersteunen, beetje overweldigend eigenlijk. De tuin in met pen en papier werkt voor mij het beste, dus nu maar hopen dat ik het ook helder kan brengen op het intakegesprek. Fingers crossed!

Wat heeft jou geholpen om in het ondiepe te springen met jouw idee?

Koudwatervrees

Sierlijke bloemen van de Prachtkaars

Slecht geslapen en opgestaan met een angstig gevoel. Durf ik dit wel, zo met mijn eigenste zelf online … maar toen las ik dit

‘ Perfectionisme is een schild dat ons beschermt tegen kwetsuren. Maar het voorkomt ook dat we gezien worden. We verbergen onze kwetsbaarheid, we bewaken het, maar daarmee sluiten we ook de bron af van alles wat we nodig hebben: vreugde, creativiteit en vernieuwing.’ – Brené Brown

 

Ik zal maar verder doen zeker? Anders is al die moeite voor niks en ik heb al zoveel geleerd in dit creatieve proces. Voor het eerst sinds lange tijd, voelt alles juist. De puzzel valt in elkaar. Ik moet de hele tijd mijn werkhandschoenen uitdoen en uit mijnen hof komen om een nieuw idee op te schrijven voor dit project, zal dus wel iets zijn waar ik echt mee verder kan. Mildheid voor mezelf, niet makkelijk, maar we geraken er wel.