De moestuin van Achiel & Martha

Achiel mijn tuinopa in zwart-wit

Als kind was ik heel vaak te vinden in de lochting van Achiel, mijn tuinopa. De liefde voor al wat groeit en bloeit is hier ontstaan. Uren bracht ik door aan de overkant van de straat, in een klein boerderijtje met een gigantische moestuin. In de keuken stond een pomp, een badkamer was er niet en de wc herkende je aan het hartje in de deur. Het leven leek simpel, zonder zorgen en er viel altijd wel iets te beleven.

Nu nog kan ik me de boontjes voor de geest halen die zo mooi omhoog groeiden langs de bonenstaken. Als ik op het juiste moment langskwam kon ik meehelpen met de oogst van de dag. Samen met Martha mocht ik dan de groenten door de bonensnijder halen zodat zij ze nadien kon verwerken en invriezen.

In mijn herinnering waren we ook altijd buiten. De erwten uit hun peulen wippen met je duim. Kersen plukken in de kleine boomgaard en de dubbele exemplaren aan mijn oren hangen.  Rabarber recht van het veld plukken en de zure stelen in de suiker doppen.

Ik kan het nog zo voor me zien. De jeneverbessen die prachtig rood kleurden in de serre. De rijen groenten met kleine paadjes ertussen. Vooral de smaken, geuren en kleuren blijven me bij en doen me verlangen naar een eigen moestuin en een minder jachtig leven.

Ik wou nu dat ik beter opgelet had, maar toen genoot ik vooral van het buitenleven en het gezelschap van Achiel die zijn pijp stopte. Vanuit zijn fauteuil in het tuinhuisje – op een strategische plek ver weg van het huis en van moeder de vrouw misschien ook – kon hij de hele groentetuin overzien.

Mijn eigen grootouders woonden in West-Vlaanderen dus een tuinopa en oma dichtbij was een zegen, voor mijn ouders waarschijnlijk ook. Naast oogsten in de moestuin waren er ook kleine dieren die ik mee mocht helpen verzorgen. Ik zag geregeld de konijnenvellen hangen en moet dus geweten hebben dat de konijnen uiteindelijk allemaal in de pot eindigden maar toch was het telkens weer uitkijken naar een nieuw nest kleine donzige bolletjes. Ik kreeg af en toe een konijnenstaartje van Achiel en herinner me dat ik dit heel dubbel vond, wel mooi en zacht maar ook griezelig door het beentje binnenin.

In het voorjaar arriveerden altijd 50 gele kuikentjes die onder de rode lampen samentroepten. Week na week groeiden ze stevig door tot de hele boomgaard gevuld werd met dikke witte vogels. Ik herinner me niks van het slachten dus ik vermoed dat ze me toch een beetje beschermden tegen de harde werkelijkheid.

In diezelfde boomgaard liep ook een schildpad die ik af en toe een blaadje sla uit de moestuin gaf. Het happende mondje vond ik wel grappig om te zien. Ook fascinerend hoe het beestje zich elk najaar ingroef om aan zijn winterslaap te beginnen. Helaas is het mooie dier door mijn schuld aan zijn einde gekomen. Achiel en Martha lieten me altijd mijn eigen gang gaan in de tuin en op een dag had ik er niet beter op gevonden dan het schild van de schildpad eens grondig schoon te maken … met dreft. Ik heb nooit durven zeggen dat het mijn schuld was dat het beest niet meer uit zijn schulp kwam.

Elk kind zou zo’n tuin vol leven in de buurt moeten hebben, waar ze de cyclus van het leven volop kunnen beleven. Met of zonder schuldgevoelens als er een keer iets mis gaat. Ik ben mijn tuingrootouders enorm dankbaar voor de mooie momenten in het groen. De herinneringen zijn vast en zeker gekleurd door de tijd, maar ik voelde me geliefd en bijzonder dus ik koester ze en denk er vaak aan terug als ik pauzeer in de serre, achterin de tuin.

 

 

 

Speelgroen

Trampoline ingebouwd in het hoge gras

Kinderen de tuin in lokken, weg van hun tablet, niet altijd makkelijk maar ook niet onmogelijk. Het komt er vooral op aan om hen de mogelijkheid te geven om zelf creatief te zijn. Speelgroen is een eerste stap om gezellige verstopplekjes en een klauterparcours te maken. Maar waar ze echt uren mee aan de slag kunnen, zijn houten blokken, keien, takken en los zand.

Hun fantasie de vrije loop laten en een eigen droomwereld tot leven brengen kan perfect met natuurmateriaal. Een modderkeuken waar ze heksensoep brouwen met wat ze vinden in de tuin. Meer dan wat oude potten en pannen heb je er niet voor nodig.

Kijk eens rond in de tuin wat er nog ligt, eventueel wat oude stenen die je bewaarde van de verbouwing en die je al tien keer verlegd hebt? Ideaal om hen een kruidenspiraal te laten maken of een mini-moestuin. Hun digitale vriend kan tonen hoe het moet en daarna is het leuk om ze zelf te zien bouwen. Wie weet komen ze wel met een beter ontwerp op de proppen. Bovendien leren ze weer nieuwe geuren en smaken kennen eens de plantjes in de keuken gebruikt worden.

Hier in de tuin bouwden we een platform in de boom dat dienst doet als uitkijktoren. Er kunnen hangmatten en klimtouwen aan vastgemaakt worden zoals het hen uitkomt. Met doeken kunnen de zijkanten dichtgemaakt worden zodat de ruimte eronder dienst kan doen als tent. Mogelijkheden genoeg en interessanter dan een standaard klimtoestel.

In nieuwe speeltuinen zie je steeds meer alternatieve en leuke mogelijkheden die kinderen uitdagen om zelf na te denken. Speelgroen dat ze op veel verschillende manieren kunnen gebruiken zodat het park interessanter en ook mooier wordt om naar te kijken. Sommige ideetjes zijn perfect na te bootsen op kleinere schaal in je eigen tuin. Haal het kind in jezelf naar boven en bedenk wat jij zo leuk vond aan buiten spelen. Have fun!

 

Mama, welk beroep ga je kiezen?

Doosje met pepermuntjes met 'Lucky Pills' erop gedrukt

Af en toe vragen mijn kinderen ’Mama, weet je nu al welk beroep je gaat kiezen?’. Een jaar geleden wist ik het echt niet meer. Met mijn diploma pedagogie leek ik wel overal heen te kunnen maar de onderwijswereld blijkt niet zo goed bij me te passen. Ik kleur te graag buiten de lijntjes en heb liever dat kinderen onder en op hun bank zitten dan braaf erachter.

In mijn zoektocht naar een job die echt bij me past, raadde een vriendin me aan om beelden te verzamelen die me raakten. Elke keer als ik een foto zag die me gelukkig maakte, knipte of scheurde ik – afhankelijk van mijn stemming die dag – de prent uit en verzamelde mijn vangst in een mapje.

In dezelfde periode deed ik fanatiek mee aan de rage van het ontspullen om de chaos in mijn hoofd het zwijgen op te leggen. De magazines die ik tot dan toe bewaard had, mochten eindelijk weg, maar pas nadat ik er de beelden uit had gehaald die me raakten. Het was trouwens veel makkelijker om afstand te doen van mijn verzameling op deze manier, dan had ik ze toch niet voor niks bijgehouden al die jaren.

Het goede voornemen om de beelden ook echt in een plakboek samen te brengen, bleef een hele tijd met 1 januari  verbonden maar doordat ik door VDAB verplicht werd om uit mijn burn-out-cocon te kruipen, nam ik snijmes en lijmroller – want naast functioneel moest het voor mijn neurotische zelf vooral mooi worden – en ging aan de slag.

Het was echt zoeken om al die totaal uiteenlopende prentjes in dat ene boek te krijgen, maar door te passen en proberen leek er eindelijk een soort van logica in te komen en kon ik het gekozen materiaal sorteren in verschillende categorieën.

Daar zat ik dan met mijn mooie plakboek vol wilde tuinen, lekkere taartjes en stijlvolle interieurideeën. Hoe moest ik hier nu een job van maken? Het was pas toen ik het boek aan mijn loopbaanbegeleidster toonde en er volgens haar wel een rode draad in te zien was, dat ik inzag dat deze oefening meer was dan een veredelde opruimactie.

De kinderen zijn ondertussen helemaal mee met het idee. Voor hen is het allemaal beter te begrijpen doordat ze thuis concrete tuinplannen zien liggen en zich meer kunnen voorstellen bij wat een tuinontwerper doet dan bij een job als pedagoog. Nu nog de ondernemer in mezelf vinden, want die zit precies goed verstopt.

Go wild

Twee klaprozen in het hoge gras

Hoe meer mensen ik vertel over mijn wild plan, hoe meer zicht ik krijg op de manier waarop ze naar hun eigen tuin kijken. Heerlijk! Van ‘ik heb geen groene vingers dus alles gaat toch dood‘ en ‘ik wil er al jaren iets aan doen maar het komt er niet van’ tot … ‘mijn tuin interesseert me eigenlijk niet dus ik heb dan maar overal gras gezaaid dan heb ik er bijna geen werk aan’.

Heel fijn om te horen, al die goudeerlijke reacties waarom veel mensen eigenlijk niet geïnteresseerd zijn in wat ik te bieden heb, ik hou van een uitdaging. En tegelijk ook zo mooi als ik door mijn enthousiasme en het vertellen over mijn eigen tuin iemand kan inspireren om er toch een gezellige plek van te maken mits een paar kleine aanpassingen.

Je hebt de tuin betaald toen je het huis kocht of huurde, dus waarom er niet meteen ook echt een meerwaarde van maken? Zelfs al is het een tijdelijke woning, dan nog kan dat beetje groen verschil maken voor jouw gemoedstoestand als je thuis komt na een drukke dag.

Een makkelijke manier om wat meer leven in je tuin te brengen, zonder dat je er extra werk aan hebt, is om een stukje gras te laten staan op een plek waar je zelden of niet passeert. Je hoeft niks te doen, geen speciaal gras kopen of extra voeding geven, gewoon kijken hoe het elke dag een beetje meer groeit. De verschillende grassoorten die in het gazon zitten, zullen elk hun eigen gang gaan en af en toe verschijnt er zelfs een bloemetje.

De bloeiwijzen trekken insecten en vlinders aan die op hun beurt dan weer voor meer vogeltjes in je tuin zorgen. In principe heeft zo’n hooiland slechts twee maaibeurten per jaar nodig, maar dan is het wel moeilijker om het weer kort te wieken met een gewone grasmachine. Kijk gewoon wat je zelf mooi vindt en pas je maaibeurten daaraan aan. Een wat korter gemaaid weggetje doorheen hoog gras, verleid je sowieso om vaker naar buiten te gaan en maakt de tuin spannender om naar te kijken, ook vanuit je lekker luie zetel. En minder maaien wil toch iedereen?

Van je zwakke punt, je kracht durven maken

Zelfgemaakte keramiek schalen die drogen op het rek

Toen ik zes jaar geleden vol enthousiasme aan de opleiding tuinarchitectuur begon, had ik een heel romantisch beeld van de job. Veel buiten zijn, samen met bewoners nadenken over hun tuinconcept, opzoeken welke planten waar zouden komen en aansluitend hierbij tekeningen maken … op papier. Wat ik in mijn ideale job niet had voorzien was het intensieve gebruik van tekenprogramma’s.

Het is machtig wat je met die programma’s kan en ik keek dan ook met bewondering naar wat mijn twee keer zo jonge studiegenoten tevoorschijn toverden maar stiekem vond ik plannen die met de hand getekend waren nog altijd mooier om naar te kijken.

De lessen bleef ik met veel plezier volgen maar ik borg de droom voor mijn carrièreswitch op. Ik vond het echt jammer dat ik niet op mijn achttiende aan de opleiding begonnen was, toen het wel nog allemaal old school ging. Dan was ik nu misschien de eigenaar van een ontwerpbureau waar de jongere snaken verslingerd waren aan tekenen op de computer en mocht ik overleggen met klanten en ontwerpschetsen tekenen, win-win.

Ik maakte met de kennis die ik verzameld had wel een ontwerp voor mijn eigen tuin (op papier natuurlijk) en trok met het plan naar een ervaren aannemer. Die voerde het uit zoals ik het me vooraf had ingebeeld en een paar maanden later zat ik in mijn ‘tot leven gewekte tekening’ zonder dat de computer er aan te pas was gekomen, behalve om de overschrijving naar de aannemer te betalen natuurlijk.

Het was dus wel degelijk mogelijk, alleen zag ik het toen zelf nog niet. Mijn ogen zijn vorig jaar pas weer opengegaan tijdens een keramiekworkshop bij Terre-Pure. Els heeft namelijk van haar zwakke punt, haar kracht gemaakt. Aangezien het draaien van potten haar niet lag, is ze met gipsen mallen beginnen werken en laat dat nu net zijn wat haar workshops zo toegankelijk maakt! Op anderhalve dag krijg je een prachtig resultaat, ook zonder het draaien in de vingers te hebben.

Het verhaal van de weg die Els afgelegd heeft om te komen tot het concept van Terre-Pure, het mooie zicht vanuit het atelier op de tuin, het creatief proces met de klei en de steun van iemand die op haar beurt ook in mij geloofde, heeft ervoor gezorgd dat ik toch weer begon te denken dat er ook voor mij een manier moest zijn om van tuinontwerp mijn job te maken.

Aan de tekentafel voel ik me wél thuis. Het magische effect van die dikke en dunne lijnen op papier, het zoeken naar de juiste vormen, het spelen met volumes en daarna de tekening opkleuren zodat het ontwerp tot leven komt. Mijn eigen tuin is het bewijs dat het kan en er zijn vast nog wel genoeg mensen die de manier waarop ik graag ontwerp als sterkte zien.

Vandaar dat ik het er nu toch op waag en er van uit ga dat er ook een publiek is voor mijn aanpak. Klanten die een eenvoudig ontwerp willen waar ze zelf mee aan de slag kunnen. Een plan dat we samen bedacht hebben zodat ze stap voor stap hun tuin gezelliger kunnen maken én dus meer zullen genieten van hun buitenruimte.

Scouts voor volwassenen

Vuurschaal met brandend kampvuur

Te oud voor de jeugdbeweging, te jong voor de seniorenwerking. Ik wou dat er een soort scouts voor volwassenen bestond. Zou dat niet geweldig zijn? Uitdagende activiteiten op maat van volwassenen, op regelmatige basis georganiseerd en betaalbaar.

Het beeld dat ik van het leven als jonge ouders had, was iets te roze gekleurd. Mijn welopgevoede kinderen zouden in urenlang buiten spelen, creatieve projecten bedenken en zichzelf bezig houden zodat extra activiteiten overbodig zouden zijn. Maar zelfs met een tuin vol speelgroen, zijn we erin getuind. Ik had 5 jaar geleden nooit gedacht dat mijn weekends gevuld zouden zijn met kinderen van en naar hobby’s brengen.

Daarom dit voorstel. Als we nu eens het nuttige aan het aangename zouden koppelen en op dezelfde plaats en hetzelfde tijdstip activiteiten voor volwassenen zouden aanbieden. Ook sporten terwijl mijn dochter in haar roze tutu ronddraait, ook een matchke spelen tijdens het tornooi van mijn zoon, ook een creatief projectje afwerken terwijl ze in de naailes zit. Op die manier worden er telkens twee ritten uitgespaard en moet ik ‘s avonds laat de deur niet meer uit. Wat denk je? Iemand interesse, ik doe mee!

 

Eigen kweek

Rijpende aardbeien op het terras

Moestuinieren is voorlopig nog niet mijn favoriete hobby maar fruit in de tuin integreren vind ik heerlijk. Een paar aardbeiplantjes op je balkon, wat zon op hun snoet en voor je het weet kan je snoepen van eigen kweek.

Als je wat meer plek hebt kan je een plukhaag voorzien. Bij ons in de tuin hebben we alle frambozenstruiken die we vonden in onze wildernis naast elkaar geplant en nu leveren die elk jaar een waar smulfestijn.

Plukfruit in de tuin is trouwens ook een ideale manier om de kinderen naar buiten te lokken. Na school vragen ze zélf – nooit gedacht dat we spontaan in deze fase zouden belanden – of ze aardbeien en frambozen mogen gaan plukken. Halleluja!

From zero to hero

Voorjaarsborder met paars en groen

Een blog opstarten is één ding, maar hoe krijg je nu lezers? Het is echt een zoektocht als je geen whizzkid bent en ook nog niet het budget hebt om alles uit handen te geven aan mensen die als tweede natuur widgets en plugins toevoegen (wat dat ook mogen zijn) zodat je blog meer kans maakt om opgemerkt én gelezen te worden.

Een eerste stapje naar terugkerende lezers, naast het schrijven van inhoud die interessant genoeg is om iets voor anderen te betekenen, is deze blogberichten ook delen met mijn sociaal netwerk. Beetje confronterend om 0 lezers te hebben, maar iedereen begint van nul dus mijn kwetsbaar ego moet haar trots even opzij zetten en gewoon geloven in zichzelf, wat de toekomst ook brengt. De kippen zijn al fan denk ik, maar die hebben helaas geen eigen tablet.

Als je dus meer wil weten over hoe we onze wildernis stap voor stap omtoverden in een tuin waarin we altijd wel een beetje een vakantie gevoel hebben. Hoe ik liever vanuit deze mooie plek wil werken dan vanuit een kantoorgebouw. En hoe ik je wil inspireren om ook jouw eigen buitenruimte vorm te geven met tips en tricks dan nodig ik je van harte uit om hier af en toe mee te komen lezen. Alvast van harte welkom!

 

 

DIY Schaduwdak

Schaduwdoek contructie op het terras

Met wat afvalhout van onze carport, een schaduwdoek en een paar oogschroeven maakten we een dak boven het terras. Het geeft meteen een gezellig gevoel als je eronder zit doordat het een aparte tuinkamer lijkt. Bij regen halen we het doek wel weg zodat het niet scheurt door het gewicht van de regen.

Ideaal bij feestjes om versiering of lichtjes aan te hangen en de katten gebruiken de poten als krabpaal. In de winter verhuizen we het bouwwerk naar het plantvak ernaast en dient het als voederplek voor de vogels zodat we die van dichtbij kunnen bekijken als we aan de keukentafel zitten.

Met kerst hangen we er kleine witte lichtjes aan en dan geeft het een heel mooi winterbeeld, zeker als er ook sneeuw valt. Welke vorm je kiest, maakt eigenlijk niet uit, knutsel iets in elkaar en voor je het weet zit je lekker in de schaduw zonder een fortuin uit te geven. Benieuwd naar jullie constructies.

Maak werk van je zaak

Samengevat Ondernemers Idee uitgeschreven op papier

Ik heb een idee voor een eigen zaak. Check! Maar hoe dat kleine kiempje nu concreet omzetten tot een echte job waar ik ook van kan leven? Ook de vraag durf ik dat wel, zo van nul beginnen met enkel een gek plan dat ik in de tuin bedacht heb?

Er komt zoveel bij kijken om zelfstandige te worden. Het papierwerk om op te starten alleen al schrikt me af, zelfs al doen de jonge veulens die net afgestudeerd zijn in tuin- en landschapsarchitectuur dat online zonder blikken of blozen. Mooi om te zien, maar niks voor mij.

Ik ken mezelf en om dit enige kans op slagen te geven kan ik maar beter voor de voorzichtige aanpak kiezen. Eerst volledig uitwerken wat ik wil doen, de nodige hulpbronnen inschakelen om ook de kanten waar ik liever niet aan denk (financieel plan, boekhouding, marktonderzoek) te bekijken en pas dan afwegen of ik de sprong waag om zelfstandige in hoofdberoep te worden.

Via mijn loopbaancoach hoorde ik over een manier die mij op het lijf geschreven is, namelijk Starterslabo. Een initiatief gesubsidieerd door ESF waarbij je samen met andere startende ondernemers je idee concreter in kaart brengt en ook de aspecten die je minder leuk vindt, samen doorworstelt.

Ik hou van het idee dat je met een aantal creatievelingen aan de slag gaat en elkaar helpt om verder te raken. Ook de strakke timing van zo’n traject zorgt dat het vooruit gaat. Bovendien bouw je meteen al een netwerk op en kan je zien hoe jouw idee aankomt bij de andere starters en de jury.

Niet eender welk idee komt in aanmerking maar aangezien mijn opstartkosten waarschijnlijk goed meevallen en ik geen stock moet aanleggen, maak ik kans op een plaatsje in de groep. Vandaar dat ik na groen licht van de VDAB-bemiddelaar zelfstandig ondernemen gisteren in een infosessie ‘Maak werk van je zaak’ bij Syntra zat en weer mensen met lichtjes in hun ogen leerde kennen.

Volgende stap is een intakegesprek bij Starterslabo. Ik ben alvast begonnen met het uitschrijven van het samengevat ondernemers idee van Unizo om beslagen op het ijs te komen. Ongelofelijk wat er allemaal bestaat om starters te ondersteunen, beetje overweldigend eigenlijk. De tuin in met pen en papier werkt voor mij het beste, dus nu maar hopen dat ik het ook helder kan brengen op het intakegesprek. Fingers crossed!

Wat heeft jou geholpen om in het ondiepe te springen met jouw idee?